NANTÓN: Bonano, David Lareo, Eloy, Felix (Sito, min.85), Diego, Carlos Vidal, Fabio, Rubén (Iván, min.80), Luís, Manolo, Martín.
CLUB DO MAR: Gonzalo (Iago, min.75), Pincho (Chori, min.60), Luís Lareo, Alex (Rubén, min.70), Fran, Jonnie, Juan, Chapu, Manu (Bertin, min.80), Vituco, Santi Silva (Jacobo, min.65).
Gol: 0-1, min.35: Chapu.
Remata a temporada para os dous equipos cun partido soso, entre o campión e un equipo descencido, e o sol dominando o ceo. Dominio visitante pero con ocasións para os dous lados. O Nantón buscando ás contras de Luís, que avisou con dúas boas ao principio que mandou arriba.
Rematou a tempada na Liga da Costa pero aínda quedan moitas cousas pendentes. Cos descensos de Nantón e O Pindo fixos, os ascensos á nova 1ª Autonómica, santiaguesa, seguen en vilo. Parece que Club do Mar e Camariñas apostan polo ascenso. De feito, onte a directiva do Camariñas propuña a renovación a Pepucho e aseguraba que a meirande parte da plantilla queda para afrontar o salto de categoría.
Pola contra, e sen aínda confirmación oficial, parece que o Corme non o ten tan claro. De feito non celebraron o ascenso trala espectacular 3ª acadada, pois non consideran que a liga santiaguesa sexa a súa. Así o máis probable é que renuncien, e que deixen esa 3ª praza de ascendo directo ao Fisterra. Un Fisterra que si que está ilusionado co ascenso, e que quedará con toda a plantilla para o ano que vén.
Por detrás queda o Malpica, que probablemente terá que xogar unha promoción de ascenso cos 4º das outras Segundas. Pero coma sempre, e nun alarde de organización, teremos que esperar arredor dun mes para saber que ocorre. Entrementres, Malpica e Fisterra non saben se deixar de adestrar ou continuar preparándose para a posible promoción.
O Comité considera incomparecencia do Pindo en Baio no parte de sancións
O Comité considera incomparencia a do Pindo desta pasada fin de semana en Baio , a pesar de que xogaron 60 minutos ata que quedaron con 6 homes sobre o terrreo de xogo, e o marcador sinalaba 8-1) polo que deixa o resultado en 3-0 para o cadro baiés, anulando así os 7 goles de Javi Suárez, que o metía de cheo na loita con Vituco do Club do Mar de Caión polo pichichi.
Se alguén quere apuntarse a clases de gaita que se poña en contacto con María Domato ( 637843253 ).
As clases serían os martes as 21:00.
La gaita gallega presenta un tubo melódico (punteiro) y uno o varios bordones (ronco o roncón, ronquilla o ronqueta, y chillón o pieiro). Aunque antiguamente se construía y tocaba de acuerdo con una digitación semicerrada. Entre finales del siglo XIX y comienzos del XX empezó a ser modificada, de modo que hoy funciona con una digitación abierta similar a la de la flauta dulce. Se obtienen alteraciones mediante la digitación cruzada u "horquillas", aunque aún es posible encontrar viejos ejemplares con digitación cerrada ("de toque pechado") y otros de digitación abierta pero diatónicos. La lengüeta del punteiro, llamada palleta, es doble, montada sobre un tubo metálico llamado tudel, y el taladro de éste es cónico, como en todas las demás gaitas ibéricas. La extensión es por lo general de una octava más una nota por debajo de la tónica, aunque algunos constructores han conseguido aumentarla varias notas más en la segunda octava en época reciente. El repertorio tradicional más antiguo recopilado no hace uso de tales notas de la segunda octava, lo que demuestra que no era posible producirlas.
El roncón y en su caso la ronqueta son tubos cilíndricos de diámetro en aumento en las sucesivas piezas, y funcionan con una lengüeta simple llamada pallón. El roncón se afina dos octavas por debajo de la tónica del punteiro, mientras que la ronqueta está en la octava intermedia. Se usa en Galicia, y extendida en este siglo a algunas partes de León –fundamentalmente a El Bierzo-, y en menor medida a Maragatos, (Omaña, Astorga, Órbigo, comarca de Cabreira y la Valdería) y en general a toda la provincia, desplazando en todas esas zonas a su compañera arcaica y tradicional de tipo leonés (sanabresa (Zamora), cabreiresa) debido a su afinación, pudiendo ser utilizada para las modernas bandas de gaitas.En Cabreira todavía podemos encontrar unas danzas antiguas tocadas con la gaita leonesa, Moisés Liébana, el grupo "Son del cordel" la utiliza, y Francisco Pozuelo toca y construye en afinación tradicional y moderna. En Zamora es bastante utilizada todavía, es donde mayor vigencia tiene junto con Trás-os-Montes, y es construida por Leovigildo Santamaría.
En casi todo el centro y norte del occidente de Portugal - desde el río Miño a Setúbal - su presencia es también muy antigua, habiendo bastantes registros medievales de la existencia de gaiteros. Se evidencian cinco grandes regiones con tradiciones da gaita gallega en Portugal: Entre Douro y Minho, Beira Litoral, Ribatejo, Estremadura y Alentejo Litoral. En la zona de Trás-os-Montes sigue utilizándose la de tipo leonés.
Los instrumentos tienen diversas denominaciones en gallego y portugués: gaita, gaita galega, gaiteiro, gaita de fol y gaita de foles.
Una gaita completamente diferente existente también en Galicia, concretamente en el Bajo Miño, es la gaita rosca. Fue descrita recientemente por el etnomusicólogo Pablo Carpintero quien además constató que todavía se sigue contruyendo. Es una gaita muy sencilla, rústica, sin roncón y cuyo puntero cilíndrico suena con caña simple. El puntero es rematado con un cuerno de becerro que actúa como amplificador del sonido.